[ 57 ] قرآن حكيم نظر بشر را به طبيعت ، طبيعتى كه لبريز از زندگى و جنبش است معطوف مىدارد و او را از حقايق مشهود به حقايق غيبى سوق مىدهد . حقيقت آشكار اين است كه بادها به فرا رسيدن بارانها بشارت مىدهند ابرهاى گرانبار را حمل مىكنند و به بلاد مرده و بىحاصل مىبرند و باران خود بر آنها فرو مىريزند و از زمين گياه مىرويانند . آرى اين يك حقيقت مشهور و مشهود است و از آن دو نتيجه حاصل مىشود : اول : آن كه در ما وراى طبيعت اراده‌اى است حكيمانه كه آن را اداره مىكند . / 344 ديگر : آن كه قدرتى است شگرف حاكم بر جهان هستى كه مردگان را از زمين بيرون مىآورد و براى حساب اعمال حاضر مىآورد . وَ هُوَ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ - و اوست كه پيشاپيش رحمت خود بادها را به بشارت مىفرستد . » بادها سر خود به جايى نمىروند ، آنها به مشيت و ارادهء خدا به هر جا مىروند براى هدفى و منظورى . بادها بشارت مىدهند كه رحمت حق در راه است و بشارت چيزى نيست كه تحقق بدون هدف و نقشه‌اى باشد بلكه بر مبناى نقشه‌اى حكيمانه و عملى منظم صورت مىپذيرد . حَتَّى إِذا أَقَلَّتْ سَحاباً ثِقالًا سُقْناهُ لِبَلَدٍ مَيِّتٍ فَأَنْزَلْنا بِهِ الْماءَ فَأَخْرَجْنا بِهِ مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ - چون بادها ابرهاى گرانبار را بردارند ، ما آن را به سرزمينهاى مرده روان سازيم و از آن باران مىفرستيم و به باران هر گونه ثمره‌اى را