تكذيب كردن نبوت نوح از جانب مردم سبب خشم خدا شد . زيرا اينان مردمى بودند كه ديدهء بصيرتشان كور شده بود و گمراه شده بودند و ديگران را نيز گمراه مىساختند .
شرح آيات :
ارادهء حكيمانه و قدرت شگرف
[ 57 ] قرآن حكيم نظر بشر را به طبيعت ، طبيعتى كه لبريز از زندگى و جنبش است معطوف مىدارد و او را از حقايق مشهود به حقايق غيبى سوق مىدهد .
حقيقت آشكار اين است كه بادها به فرا رسيدن بارانها بشارت مىدهند ابرهاى گرانبار را حمل مىكنند و به بلاد مرده و بىحاصل مىبرند و باران خود بر آنها فرو مىريزند و از زمين گياه مىرويانند . آرى اين يك حقيقت مشهور و مشهود است و از آن دو نتيجه حاصل مىشود :
اول : آن كه در ما وراى طبيعت ارادهاى است حكيمانه كه آن را اداره مىكند .
/ 344 ديگر : آن كه قدرتى است شگرف حاكم بر جهان هستى كه مردگان را از زمين بيرون مىآورد و براى حساب اعمال حاضر مىآورد .
وَ هُوَ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ
- و اوست كه پيشاپيش رحمت خود بادها را به بشارت مىفرستد . » بادها سر خود به جايى نمىروند ، آنها به مشيت و ارادهء خدا به هر جا مىروند براى هدفى و منظورى . بادها بشارت مىدهند كه رحمت حق در راه است و بشارت چيزى نيست كه تحقق بدون هدف و نقشهاى باشد بلكه بر مبناى نقشهاى حكيمانه و عملى منظم صورت مىپذيرد .
حَتَّى إِذا أَقَلَّتْ سَحاباً ثِقالًا سُقْناهُ لِبَلَدٍ مَيِّتٍ فَأَنْزَلْنا بِهِ الْماءَ فَأَخْرَجْنا بِهِ مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ
- چون بادها ابرهاى گرانبار را بردارند ، ما آن را به سرزمينهاى مرده روان سازيم و از آن باران مىفرستيم و به باران هر گونه ثمرهاى را