[ 145 ] بعضى پندارند كه دين احكامى است ما فوق طاقت بشر كه بشر را از نمو يا تكامل باز مىدارد و هر چيزى در دين حرام است مگر آنچه را كه خدا استثناء كرده باشد ولى خداوند اين انديشهء باطل را به كرات نفى كرده است . در اين آيه خداوند اصل حليت كامل را جز در اشياء معينى شرح مىدهد و بدين گونه بشر را به تمتع از نعم خداوند ترغيب مىكند مگر وقتى كه آن چيز باعث زيان بزرگى شود . قُلْ لا أَجِدُ فِي ما أُوحِيَ إِلَيَّ مُحَرَّماً عَلى طاعِمٍ يَطْعَمُهُ إِلَّا أَنْ يَكُونَ مَيْتَةً أَوْ دَماً مَسْفُوحاً - بگو : در ميان آنچه بر من وحى شده است چيزى را كه خوردن آن بر من حرام شده باشد نمىيابم ، جز مردار يا خون ريخته . » مراد از آن خونى است كه از جسم خارج مىشود ولى خونى كه در لا به لاى گوشت مانده باشد مباح است . أَوْ لَحْمَ خِنزِيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ - يا گوشت خوك كه پليد است . » هر چند به ظاهر ممكن است طعمى خوش داشته باشد ولى واقعش پليد