البته خدا بر بنى اسراييل انواع طيبات را حرام كرده بود ، مثل هر حيوانى كه داراى دندانهاى نيش يا چنگال بود . و نيز پيه گاو و گوسفند . ولى آنان بر يكديگر ستم مىكردند و هر چه بشر ستم بيش كند خداوند بر او سختتر خواهد گرفت .
خداى سبحان رحيم است و رحمت او گسترده است ولى در عين حال شديد العقاب نيز هست و مجرمان نمىتوانند از عقاب او بگريزند .
اين آيه آمده است تا بر انديشهء پيش گفته تأكيد ورزد و آن عبارت است از ضرورت استقامت در خط سالم بىهيچ كاهش و افزايشى ، زيرا احكام شرعى با منافع حقيقى تغيير ناپذير در پيوند است .
/ 218
شرح آيات :
حدود حرام
[ 145 ] بعضى پندارند كه دين احكامى است ما فوق طاقت بشر كه بشر را از نمو يا تكامل باز مىدارد و هر چيزى در دين حرام است مگر آنچه را كه خدا استثناء كرده باشد ولى خداوند اين انديشهء باطل را به كرات نفى كرده است .
در اين آيه خداوند اصل حليت كامل را جز در اشياء معينى شرح مىدهد و بدين گونه بشر را به تمتع از نعم خداوند ترغيب مىكند مگر وقتى كه آن چيز باعث زيان بزرگى شود .
قُلْ لا أَجِدُ فِي ما أُوحِيَ إِلَيَّ مُحَرَّماً عَلى طاعِمٍ يَطْعَمُهُ إِلَّا أَنْ يَكُونَ مَيْتَةً أَوْ دَماً مَسْفُوحاً
- بگو : در ميان آنچه بر من وحى شده است چيزى را كه خوردن آن بر من حرام شده باشد نمىيابم ، جز مردار يا خون ريخته . » مراد از آن خونى است كه از جسم خارج مىشود ولى خونى كه در لا به لاى گوشت مانده باشد مباح است .
أَوْ لَحْمَ خِنزِيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ
- يا گوشت خوك كه پليد است . » هر چند به ظاهر ممكن است طعمى خوش داشته باشد ولى واقعش پليد