بِزَوَالِ نِعْمَةٍ ، وَانْقِطَاعِ مُدَّةٍ ، مِنْ سَفْكِ الدِّمَاءِ بِغَيْرِ حَقِّهَا )
. امام عليه السلام در اين عبارت چهار اثر بسيار منفى ريختن خون به ناحق را بيان فرموده : انتقام شديد الهى ، مجازات سنگين او ، زوال نعمتها از قبيل آرامش ، امنيّت ، سلامت و سعادت و زوال مُلك و حكومت .
تاريخ هم نشان داده است كه چگونه خون به ناحق دامان صاحبش را مىگيرد و او را در پرتگاه نيستى مىافكند .
سپس پنجمين اثر شوم آن را بيان مىفرمايد : « خداوند سبحان در دادگاه قيامت پيش از هر چيز در ميان بندگان خود در مورد خونهايى كه ريخته شده دادرسى خواهد كرد » ؛
( وَاللَّهُ سُبْحَانَهُ مُبْتَدِئٌ بِالْحُكْمِ بَيْنَ الْعِبَادِ ، فِيمَا تَسَافَكُوا مِنَ الدِّمَاءِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ )
. درست است كه حساب در قيامت بسيار سريع انجام مىگيرد ؛ ولى اين مانع از آن نمىشود كه اعمال بهتر زودتر حسابرسى شود و همچنين اعمال بدتر .
در روايات آمده است نخستين چيزى كه از اعمال نيك در قيامت به آن نگاه مىشود نماز است
« أَوَّلُ مَا يُنْظَرُ فِي عَمَلِ الْعَبْدِ فِي يَوْمِ الْقِيَامَةِ فِي صَلَاتِهِ » « 1 »
در معاصى بزرگ نيز نخستين چيزى كه خدا دربارهء آن حكم مىكند خون به ناحق است .
حضرت در ادامه به چهار پيامد شوم ديگر اشاره مىكند و مىفرمايد : « بنابراين حكومت و زمامدارى خود را هرگز با ريختن خون حرام تقويت مكن ، زيرا اين عمل ، پايههاى حكومت را ضعيف و سست مىكند ، بلكه بنياد آن را مىكَند يا به ديگران منتقل مىسازد » ؛
( فَلَا تُقَوِّيَنَّ سُلْطَانَكَ بِسَفْكِ دَمٍ حَرَامٍ ، فَإِنَّ ذَلِكَ مِمَّا يُضْعِفُهُ وَيُوهِنُهُ ، بَلْ يُزِيلُهُ وَيَنْقُلُهُ )
. تفاوت ميان اين چهار جمله ( يُضْعِفُ ، يُوهِنُ ، يُزِيلُ و يَنْقُلُ ) روشن است زيرا
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 79 ، ص 227 ، ح 53