يعيا « 1 » لسانه ، و بيت لّاتهدم أركانه ، و عزّ لا تهزم أعوانه ) .
در جملهء اوّل اشاره به هدايت قرآن در هر زمان و هر مكان و در هر شرايط و هر دوران مىنمايد ، گر چه ظاهرا خاموش است ولى با صد زبان ، پيوسته سخن مىگويد و هر كس در كنار آن بنشيند و گوش هوش به آن بسپارد آواز قرآن را مىشنود كه درسهاى زندگى سعادت بخش را پيوسته در گوش انسانها فرو مىخواند .
جمله « لا يعيا لسانه » ( زبانش خسته و ناتوان نمىشود ) ممكن است اشاره به اين باشد كه گذشت زمان هرگز حقايق قرآن را كهنه نمىكند ، و چنان كه در روايات وارد شده همواره تازه و شاداب است « 2 » .
و در جملهء دوّم اشاره به نكته ديگرى مىكند و آن مسألهء حافظيّت قرآن است ، همان گونه كه يك خانهء مستحكم كه داراى ستونهاى استوار است اهل خود را از گزند حوادث ، گرما ، سرما ، حيوانات درنده و دشمنان و سارقان حفظ مىكند ، قرآن مجيد نيز پيروان خود را در چنبر تعليمات خود گرفته و از انحراف و گمراهى و وسوسه خناسان و دستبرد شياطين محفوظ مىدارد .
و در سوّمين جمله به اين حقيقت اشاره مىفرمايد كه هر كس در سايهء قرآن قرار گيرد و به يارى قرآن برخيزد ، قدرتى شكستناپذير مىشود ، چرا كه قدرت هدايت قرآن از قدرت خداوند سرچشمه گرفته و قدرت خداوند شكستناپذير است ، و به مصداق «
« إِنْ يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ فَلا غالِبَ لَكُمْ »
« 3 » ؛ اگر
هامش
( 1 ) « يعيى » از مادّهء « عىّ » ( بر وزن حىّ ) به معنى خسته شدن و ناتوان گشتن است و به گفتهء « راغب » در « مفردات » در اصل به معنى ناتوانى و عجزى است كه بر اثر راه رفتن زياد به جسم انسان عارض مىشود سپس به هر نوع عجز و ناتوانى و تعب اطلاق شده است .
( 2 ) اين سخن در حديثى از امام صادق عليه السّلام نقل شده است كه فرمود : « هو في كلّ زمان جديد و عند كلّ قوم غضّ إلى يوم القيامة » . ( بحار الانوار ، جلد 2 ، صفحهء 280 ) .
( 3 ) آل عمران ، آيهء 160 .