«
وَ قالَتِ الْيَهُودُ وَ النَّصارى نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ قُلْ فَلِمَ يُعَذِّبُكُمْ بِذُنُوبِكُمْ بَلْ أَنْتُمْ بَشَرٌ مِمَّنْ خَلَقَ
- يهوديان و مسيحيان گفتند كه ما فرزندان و دوستان خدا هستيم بگو پس چرا شما را به پاداش گناهانتان عذاب مىكند ؟ بلكه شما انسانهايى از جملهء آفريدگان هستيد . » بنگر كه چسان خداى تعالى آنان را رسوا مىكند و بدعتشان را تكذيب مىنمايد و بدون مقدمه بى اين كه اين مسئله را مورد مناقشه قرار دهد كه آيا ايشان فرزندان خدايند يا نه ، مسئله مسئوليت را مورد مناقشه قرار مىدهد . و مىگويد : هدفى كه شما از پى اين دعاوى تعقيب مىكنيد رهايى از زير بار مسئوليت اعمالتان است .
هرگز از زير بار مسئوليت نتوانيد گريخت : شما مسئول اعمال خود هستيد .
سادهترين دليل بر اينكه شما مسئول اعمال خود هستيد اين است كه يكى از شما شراب مىخورد و مست مىشود و خود را مجروح مىكند و / 340 بيمار مىشود و مىميرد . آيا چنين كسى جز خودش ديگرى مسئول مرگ اوست . ديگرى گوشت مردار مىخورد .
اين گوشت حرام است و در اثر ميكروبهايى كه در چنين گوشتهايى هست مىميرد ، آيا خود مسئول مرگ خود نبوده است ؟ پس شما مسئول اعمال خود هستيد و در برابر گناهانتان عذاب مىشويد .
اين سادهترين دليل است بر اين كه شما را نيز چون ديگر مردم خدا آفريده است .
«
يَغْفِرُ لِمَنْ يَشاءُ وَ يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ
- هر كس را كه بخواهد مىآمرزد و هر كس را كه بخواهد عذاب مىكند . » قرآن بازمىگردد و بار ديگر قدرت و ملكوت خداوندى را به ياد ما مىآورد ، باشد كه ديگر كسى در انديشهء اين نباشد كه يكى از بندگان او را فرزند او تصور كند .
«
وَ لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما
- و از آن خداست فرمانروايى آسمانها و زمين و آنچه در ميان آنهاست . » سپس بار ديگر مسئله مسئوليت ما را در برابر اعمالمان بازمىگويد :