[ 2 ] يتيم ضعيفترين حلقه از حلقه‌هاى زنجير اجتماع است اما سرپرست او يا وصى قويترين اين حلقه‌ها است زيرا مىتواند همه اموال او را بدون هيچ رادع و مانع اجتماعى بخورد . از اين رو است كه « سرپرستها » را از ستم در حق يتيم چه در آشكار و چه در نهان منع مىكند . ستم نهانى تبديل مال يتيم است به بدترين صورت به سود سرپرست يا وصى . كسى كه اموال يتيمان را مىخورد عادتا مبذّر و اسرافكار مىشود . زيرا مالى در دسترس خود مىبيند كه براى تحصيل آن رنجى بر خود هموار نساخته از اين رو بدون انديشه و تدبير دست بدان مىگشايد و چون اموال يتيم به پايان رسيد ، او كه به تبذير و اسرافكارى عادت كرده به حيف و ميل كردن اموال خود مىپردازد و اموال حلال خود را نيز به نابودى مىكشاند . از اين روست كه خداى تعالى مىفرمايد : « وَ آتُوا الْيَتامى أَمْوالَهُمْ وَ لا تَتَبَدَّلُوا الْخَبِيثَ بِالطَّيِّبِ وَ لا تَأْكُلُوا