[ 105 ] رهبرى اسلامى يك رهبرى اصولى و اساسى است نه مصلحتى . از اين رو كارى به آن ندارد كه به مردم نزديك مىشود يا دور ، بلكه همواره خدا را در نظر دارد و نزديك شدن به خدا و دور شدن از خدا را وجههء همت خود قرار مىدهد . بدين سبب است كه هرگز به ميل طبقات بزرگتر يا طبقهء مفسدان از اين نظر كه طبقه‌اى نيرومنداند ، كار نمىكند و باكى از آن ندارد كه خلاف ميل آنان ممكن است سبب سست شدن كار رهبرى شود . هرگز . دستگاه رهبرى اسلامى با اين گونه طبقات مبارزه مىكند تا به درگاه خدا توبه كنند . نيرومند غالب ، در نزد رهبر اسلامى خوار و ناتوان است تا حق ضعيف را از او بستاند و خوار ناتوان ، نيرومند و غالب است تا حقش را از قوى بگيرد و اين سخن على عليه السلام است . قرآن مقياس حكومت بر مردم است و آن را با مصلحت انديشى و از پى هوى رفتن كارى نيست . « إِنَّا أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِما أَراكَ اللَّهُ - ما اين كتاب را به راستى بر تو نازل كرديم تا بدانسان كه خدا به تو آموخته است ميان مردم داورى كنى . »