22 - كتاب عقائد الاسلام به زبان تركى در 118 صفحه كه منسوب به مقدّس اردبيلى است و نسخهء خطّى آن در كتابخانهء آيت اللّه گلپايگانى - ره - موجود است . در خطبهء آن از شاه عبّاس دوّم تمجيد شده است و اين مطلب با سال ارتحال مقدّس اردبيلى وفق نمىدهد . لازم است با رسائل فارسى اردبيلى تطبيق به عمل آيد تا مشخص شود كه آيا اين كتاب ترجمهاى است از آنها و يا مطالب و روش استدلال آن سبك ديگرى است و از اردبيلى نمىباشد .
23 - « النّص الجلى فى امامة مولانا على عليه السّلام » در حديقة الشيعه چهار مورد به اين كتابش ، ارجاع داده است . « 1 »
و چند رساله و حاشيه ديگر نيز جزو تأليفات او شمردهاند .
سرانجام اين فقيه بزرگوار و محقّق كم نظير پس از يك عمر تلاش و كوشش و تأليف كتابهاى ارزنده و تدريس فقه جعفرى و تربيت چندين مجتهد بزرگ در ماه صفر سال 993 ه . ق در نجف اشرف به ديار باقى شتافت « 2 » و در يكى از حجرات روضهء مقدّس حرم مطهر كه به هنگام ورود دست راست قرار گرفته به خاك سپرده شد و هركس مىخواهد به حرم داخل شود و يا از آن خارج شود فاتحهاى برايش مىخواند همانطور كه قبر علامهء حلّى دست چپ به هنگام ورود ، قرار گرفته و زائرين هميشه فاتحهاى نثارشان مىسازند « 3 » .
مكتب اردبيلى
بعد از ارتحال مقدس اردبيلى ، عدهاى از فقهاى نامدار مكتب تشيّع بويژه شاگردان برجسته او ، روش و مبانى وى را پسنديده و به تقويت آن پرداختند ؛ چنان كه صاحب جواهر - وفات : 1266 ق - از آنها به « اتباع المقدّس » تعبير كرده
هامش
( 1 ) . « حديقة الشيعه » ص 595 ، 598 ، 601 ، 752 ؛ همچنين ر . ك : مراة الكتب ج 4 / 125 و الذريعة ، ج 24 / 172 .
( 2 ) . در كتابهاى « دائرة المعارف تشيّع » ، ج 1 / 29 ، دانشمندان آذربايجان ، ص 31 و تذكره شعراى آذربايجان جلد اوّل ، به اشتباه سال وفات اردبيلى 997 ه . ق ذكر شده است .
( 3 ) - اعيان الشيعه ، 3 / 80 ، چاپ ده جلدى .