و اما دليل نقلى [ بر امامت امير المؤمنين عليه السّلام ] از قرآن
مثل قوله تعالى : إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ « 1 » . يعنى : نيست حاكم شما و اولى به تصرّف در امور شما ، مگر خداى تعالى و رسول و آن كسانى كه ايمان آورند و نماز را به پاى مىدارند و مىدهند زكات را به مستحق ، در حالت ركوع . و اين اشاره به تصدّق حضرت امير المؤمنين است كه انگشترين خود را به سايل داد در حال ركوع چنان كه معروف و مشهور است و در روايات عامّه و خاصّه منقول و مذكور « 2 » . و ملا على قوشچى - كه يكى از علماى اهل سنّت است - گفته كه : « به اتفاق مفسّرين اين آيه در شأن حضرت أمير المؤمنين على نازل شده در وقتى كه حضرت خاتم خود را به سايل داد در حال ركوع » « 3 » . پس اعتراض ملّاى مذكور بعد از اين ، به آنكه « شايد كه « ولى » بهمعناى محبّ باشد و حصر در كسى كه در نماز تصدّق كرده ، معنى ندارد » « 4 » و همچنين گفتن كه « حصر در جايى مىبايد كه تردّدى آنجا باشد و هنوز تردّدى