تفسير هدايت (فارسى) — صفحه 507

و از اين جا : / 541 « لا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكافِرِينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ - نبايد كه مؤمنان كافران را به جاى مؤمنان دوستان خود گيرند . » چنان مىنمايد كه مهمترين معناى ( اولياء ) - كه با سياق هم مناسبت دارد - پيشوايان و رهبران است . « وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللَّهِ فِي شَيْءٍ - و هر كس چنين كند ، او را با خدا راهى نيست ، » چه خدا وابستگى لفظى مردم را به رسالت او رد مىكند ، ولى وابستگى عملى را چنين نمىكند . « إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقاةً - مگر آنكه از ايشان ترس داشته باشيد و تقيه كنيد . » يعنى از خشم و غضب ايشان بيمناك باشيد ، كه در اين صورت تسليم ظاهرى به ولايت ايشان با وابستگى حقيقى به رسالت صحيح خودشان روا است . تقيه و پرهيز و تقاة مبارزهء پنهانى عليه طاغوتيان و گردنكشان و كارى از آن روى دشوار است كه نه تنها در آن هر لحظه براى انسان رسالتى احتمال خطر وجود دارد ، بلكه در آن احتمال تسليم شدن به فريبندگيهاى سلطه و ثروت و جز آن نيز مىرود ، و انسان رسالتى در تمام مدتى كه به عمل سرّى مىپردازد بايد با آن هم مبارزه كند . مثل انسان رسالتى در اين جا همچون پزشكى است كه به مداواى گروهى از جذاميان اشتغال دارد و اگر مصونيت كافى نداشته باشد ، عامل گرفتارى به جذام به او هم سرايت خواهد كرد . و به همين سبب قرآن به اين گونه كسان هشدار مىدهد كه مراقب ايشان است و بايد از او بر حذر باشند . « وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ - و خداوند شما را از خود بيم مىدهد ، و بازگشت به سوى خدا است . »