وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَ أَنْتُمْ لا تُظْلَمُونَ ( 272 ) لِلْفُقَراءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْباً فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ أَغْنِياءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُمْ بِسِيماهُمْ لا يَسْئَلُونَ النَّاسَ إِلْحافاً وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ ( 273 ) الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ ( 274 )
معناى واژهها
261 [ أنبت ] : نبت ، به معنى گياه و إنبات به معنى روياندن است .
263 [ غنى ] : توانگر و بىنياز است و غنى بودن خدا به آن است كه مالك همهء چيزها و تواناى بر آنها است .
264 [ منّ ] : منت گذاشتن به معنى گفتن چيزى است كه از اهميت و خوبى كار نيك مىكاهد ، و اصل منّ به معنى بريدن است همچون در
« لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ »
.
[ اذى ] : زيان و آزار است .
265 [ بربوة ] : ربوة به معنى پشته و زمين مرتفع است .
[ طل ] : باران اندك و ريز است .
266 [ اعصار ] : غبارى است كه ميان آسمان و زمين قرار گرفته باشد .