[ 190 ] جنگ كردن در وقت ضرورت بر امت واجب است ، و اين در آن هنگام است كه هدف از آن تحقق بخشيدن به ارزشهاى الاهى در زمين بوده باشد ، و در عين حال از آن گونه هدفها باشد كه همهء ملتها براى اقامهء حق و آزادى و دادگرى و برابرى براى آن به قيام برمىخيزند . ولى حتى در آن مورد كه اين جنگ پس از در معرض تجاوز قرار گرفتن امت صورت گرفته است ، لازم است كه محدود در چارچوب از بين بردن نيروى نظامى دشمن بوده باشد ، نه تجاوز و تعدى به جان و مال . « وَ قاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ الَّذِينَ يُقاتِلُونَكُمْ وَ لا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ - و در راه خدا با كسانى كه با شما مىجنگند بجنگيد ، و تعدى مكنيد كه خدا متعديان را دوست ندارد . » اين درست نيست كه فرزندان امت چنان بينديشند كه چون به رسالت خدا وابستگى دارند ، تعدى و تجاوز كردن براى ايشان جايز است ؛ هرگز چنين نيست و خدا متجاوزان را در هر جا كه باشند دوست نمىدارد . [ 191 ] و نبرد به ميدان نبرد محدود نمىشود ، بلكه روا است كه امت مفسدان را ، در هر جا كه بيابد ، در صورتى كه آمادهء براى جنگ شده باشند ، به قتل برساند ، و حكمت مقتضى آن است كه اگر ضرورت دفاعى خواستار جنگ باشد ، فرصتى براى آماده شدن به امت داده شود . / 342 « وَ اقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَ أَخْرِجُوهُمْ مِنْ حَيْثُ أَخْرَجُوكُمْ وَ الْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنَ الْقَتْلِ - و هر جا آنان را يافتيد بكشيد ، و از هر جا كه شما را