[ 183 ] روزه داشتن در رسالتهاى پيش از اسلام يك واجب دينى بود . و هنگامى كه خدا آن را بر ما واجب مىكند ، براى هدفى بزرگ است كه به ما سود فراوان مىرساند . رفتار ما را درست مىكند و نفسها و جانهاى ما را بر تقوى و پرهيزگارى پرورش مىدهد . « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيامُ كَما كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ - اى كسانى كه ايمان آورديد ، روزه بر شما واجب است به همان‌گونه كه بر كسانى پيش از شما واجب بود ، باشد كه پرهيزگار شويد . » هدف از روزه پرهيزگارى و هدف از بسيارى از شعاير دينى نيز همين پرهيزگارى است ( كه قرآن در بسيارى از آيات به آن اشاره كرده است ) ؛ ولى تقوى يا پرهيزگارى چيست ؟ شايد كلمه‌اى كه اكنون در ادبيات معاصر بيشتر به جاى كلمه تقوى و نزديك به معناى آن به كار مىبريم ، كلمهء « التزام » يا « تعهّد » بوده باشد ، ولى آنچه از كلمهء تقوى به ذهن ما القا مىشود از اين كلمات برتر و بيشتر است . دلالت بر ملتزم بودن به ترس از عقاب و كيفر دارد ، و عمل به چيزى براى « اتقاء » يعنى