مىگويد : هر نشانه‌اى براى عبادت اعم از دعا يا نماز يا جز آن ، مشعرى است براى اين عبادت الهى . « فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلا جُناحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما - پس هر كه حج خانه كند ، يا عمره گزارد ، باكى بر او نيست كه بر آنها طواف كند ، » / 297 و ميان آن دو به‌گونه‌اى دويدن بپردازد . « وَ مَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً - و هر كه از روى ميل كار نيكى كند ، » كه هاجر چنين كرد و به سعى ميان صفا و مروه پرداخت ، « فَإِنَّ اللَّهَ شاكِرٌ عَلِيمٌ - ( بداند ) كه خدا سپاسگزار و دانا است . »

[ 159 ] رسالت علم آن است كه در زندگى آدمى خدمتگزار هدف او باشد ، ولى اگر اين علم در راه منافع خصوصى به كار افتد ، وبالى بر اجتماع و وبالى بر دارندهء آن خواهد شد ، و چنين عالمى هر چه زودتر در برابر مردم و تاريخ كارش به رسوايى خواهد كشيد و مردمان او را طرد خواهند كرد . قصهء صفا و مروه مثلى است براى آنچه علم مىتواند از لحاظ گمراه كردن مردم انجام دهد ، كه آن را از يك رسم و شعيرهء دينى به يك عمل حرام مبدل ساخت . پس از اين قصه و تا امروز علماى بدى را مىيابيم كه حقايق را از مردم پنهان نگاه مىدارند و به امانت بزرگ علم خيانت مىكنند . « إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الْهُدى مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتابِ - كسانى كه نشانه‌هاى فروفرستادهء ما را كه در كتاب آشكار كرده‌ايم و نيز راه و هدايت ما را پنهان مىكنند . » كتاب ، براى گروه معينى نازل نشد ، بلكه راهنماى همهء مردم است ، و كسانى كه تشريعات مفصل ( بيّنات ) يا ارزشهاى خلاصه شدهء ( الهدى ) آن را از مردم پنهان نگه‌مىدارند :