[ 127 ] خانه موجود بود و ابراهيم مأمور به اين بود كه بر آن بنايى بسازد ، و اين ساختمان با روح يكتاپرستى و فرمانبردارى از خداى متعال ساخته شد ، و بنايى براى فخر فروشى و رياست يا دست يافتن به شهوات « كه ذرّيّهء ابراهيم و پرده‌داران خانهء كعبه از قريش چنان تصور مىكردند » نبود . « وَ إِذْ يَرْفَعُ إِبْراهِيمُ الْقَواعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَ إِسْماعِيلُ - و در آن هنگام كه ابراهيم با اسماعيل پايه‌هاى خانه را بالا مىبردند ، » و با اخلاص چنين دعا مىكردند : « رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا - پروردگارا از ما بپذير . » / 257 ما كار خود را كرديم ، ولى اگر عمل با نيت بد آميخته شده باشد يا هدفهاى آن متعدد شود و در آن واحد هدف آن رضاى خدا همراه با رضاى مردم باشد . ممكن است مورد پذيرش خدا واقع نشود ، چنان كه در آيهء كريمه آمده است كه : « إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ » ، يعنى خدا تنها از پرهيزگاران مىپذيرد ، و در آن هنگام كه ابراهيم و پسرش دعا مىكردند كه خدا عملشان را قبول كند ، عمل خود را خالص براى خدا انجام مىدادند . « إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ - كه تو شنوايى ، » و دعاهاى بندگان را مىشنوى . « الْعَلِيمُ - ( و ) دانايى . » مىدانى كه مردم براى تحقق بخشيدن به چه هدفهايى به انجام دادن كارهاى خود برمىخيزند ؛ آيا هدفها پاكيزه و خالص براى خداست يا چنين نيست .