تفسير هدايت (فارسى) — صفحه 160

[ 56 ] « ثُمَّ بَعَثْناكُمْ مِنْ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ - سپس شما را پس از مرگتان زنده كرديم تا مگر سپاسگزار شويد . » و آن تكان سخت مرگ و زندگى دوباره براى پالايش جانهاى ايشان از پس مانده‌هاى شرك و گويا شدن زبانشان به تسبيح انحصارى خداى يگانه كافى بود . [ 57 ] د : و پس از آنكه خدا فرزندان اسراييل را با رسالت خويش از دشواريهاى ايشان ( استعباد فرعون ، گوساله‌پرستى ، سرورى طبقهء گوساله‌داران ، پس‌مانده‌هاى شرك ) رهانيد ، آنان را مشمول نعمتهاى گوناگون خويش ساخت و گفت : « وَ ظَلَّلْنا عَلَيْكُمُ الْغَمامَ وَ أَنْزَلْنا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَ السَّلْوى - و بر سر شما با ابر سايه افكنديم و براى شما من و سلوى فرستاديم . » كه از جملهء آنها نعمت مسكن بود و نعمت خوراك ؛ و من يكى از شيرينيهاى همچون گزانگبين بود و سلوى پرنده‌اى لذيذ به نام فارسى بلدرچين . « كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ - از پاكيزه‌هاى آنچه روزى شما كرده‌ايم بخوريد . » / 156 ولى آنان سپس به نعمتهاى خدا كفران كردند . . . چنان كه خدا پس از آن مىگويد : « وَ ما ظَلَمُونا وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ - و به ما ستم نكردند بلكه بر خود ستم روا داشتند . » خواستار آن بودند كه وارد شهر شوند ، و اين مصيبتى براى ايشان بود ، چه مستقر شدن در شهر آنان را از بسيارى از مزايا محروم مىساخت و از جمله از آزادى و قدرت رو به رو شدن ايشان با دشمنان مىكاست . ولى از زندگى بيابانگردى خسته شده بودند . پس خدا به ايشان گفت كه به شهر درآييد : [ 58 ] « وَ إِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُوا مِنْها حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَداً - و ( به ياد آوريد ) هنگامى را كه گفتيم به اين قريه درآييد و در آن هر چه مىخواهيد