توهّم دوّم !
نظير توهّم بالا ، اين توهّم است كه وحدت ، از معانى انتزاعى عقلى بوده ، اعتبارى مىباشد ، زيرا اگر وحدت ، حقيقت خارجى داشته باشد ، ناچار براى آن وحدتى هست و براى اين وحدت نيز ، وحدتى و همينطور ادامه پيدا مىكند و سر از تسلسل ( باطل ) درمىآورد « 1 » .
دفع اين توهّم !
اين توهّم نيز ، مدفوع است به اينكه وحدتى كه در واحد موجود است عين ذات واحد است ( نه زايد بر آن ) پس وحدت ، به ذاتها واحد است ( پس احتياج به وحدت ديگرى نيست ) ، نظير آنچه كه در باب وجود گذشت كه وجود عين ذات موجود است بدون اينكه نيازى به وجود زائد بر ذات آن ، داشته باشد .
پاورقی
( 1 ) - اسفار ج 2 ص 88 .