« إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ »
« 1 »
تنها تو را مىپرستيم و تنها از تو يارى مىطلبيم .
« وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ »
« 2 »
و به سوى او بازگردانيده مىشويد .
البته اسم اشاره و موصول نيزدرنصوص دينى بر او اطلاق شده است ، ولى كسى نگفته است كه آنها از نامهاى خداوندند . خداى سبحان فرمود :
« ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ »
« 3 »
آن است خدا ، پروردگارشما .
« هُوَ اللَّهُ الَّذِي لا إِلهَ إِلَّا هُوَ »
« 4 »
اوست خدايى كه معبودى جز او نيست .
« أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ »
« 5 »
يا آن كه بىچاره را هنگامى كه او خواند ، اجابت مىكند .
مبحث ششم : توقيفى بودن اسماء الهى
بر زبانها شايع است كه نامهاى خداوند متعالى توقيفى مىباشد ، و آن را از مسلمات به شمار آوردهاند . مراد از اسم در اينجا حقيقت آن ، يعنى ذات لحاظ شده با يك وصف نيست ، زيرا در اين صورت ، توقيفى بودن اسمهاى خداوند ، معناى روشنى نخواهد داشت ؛ بلكه مقصود ، اسم لفظى است كه در واقع اسمِ اسم است .
بنابراين مراد از توقيفى بودن آن ، يا متوقف بودنش برجواز شرعى كلى است و يا
هامش
( 1 ) . حمد ، آيهء 5
( 2 ) . بقره ، آيهء 245
( 3 ) . انعام ، آيهء 102
( 4 ) . حشر ، آيهء 22
( 5 ) . نمل ، آيهء 62