مسلمانان دستور داشتند كه با اهل كتاب با مسالمت بسربرند چنان كه مىفرمايد :
« فَاعْفُوا وَ اصْفَحُوا حَتَّى يَأْتِيَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ »
سوره بقره آيه 109 ( پس عفو و صفح كنيد - ببخشيد و روى گردانيده ناديده بگيريد - تا امر خدا بيايد ) و پس از چندى آيه قتال آمد و به حكم مسالمت خاتمه داد چنان كه مىفرمايد :
« قاتِلُوا الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ لا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَ لا يُحَرِّمُونَ ما حَرَّمَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ لا يَدِينُونَ دِينَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ »
سوره توبه آيه 29 ( ترجمه : جنگ و قتال كنيد با كسانى كه به خدا و روز قيامت ايمان ندارند و آنچه را خدا و پيغمبر حرام مىكند حرام نمىكنند و دين حق را براى خود دين نمىگيرند كه همان اهل كتاب باشند ) .
البته حقيقت نسخى كه در ميان ما دائر است اينست كه نظر به مصلحتى حكمى را وضع كرده مورد عمل قرار دهند و پس از چندى بخطا و اشتباه خود پى برده و حكم اولى را الغاء و حكم ديگرى را جايگزين آن سازند و نسخ به اين معنى را كه ملازم جهل و خطا است به خداى متعال كه جهل و خطا به ساحت پاكش راه ندارد نمىشود نسبت داد و چنين حكمى در قرآن مجيد كه در ميان آياتش هيچگونه اختلافى