حقيقت آن از آن ساحت كبريا مىباشد و براى ديگران چيزى جز مجاز و عاريت باقى نمىماند .
در تأكيد اين بيان قرآن مجيد با بيانى ديگر توضيح مىدهد كه جمال و كمال در هريك از آفريدههاى جهان محدود و متناهى است و نامحدود و نامتناهى آن پيش خدا است :
« إِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْناهُ بِقَدَرٍ »
سوره قمر آيه 49 ( ترجمه : ما هر چيز را همراه اندازهاى آفريديم )
« وَ إِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ وَ ما نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ »
سوره حجر آيه 21 ( ترجمه :
هيچچيزى نيست مگر اينكه نزد ما خزينههائى دارد و آن را پائين نمىفرستيم مگر به اندازهاى معين و شناختهشده ) .
انسان با پذيرفتن اين حقيقت قرآنى دفعة خود را در برابر يك جمال و كمال نامتناهى خواهد ديد كه از هر سو بوى احاطه داشته هيچ خلأى در مقابل آن وجود ندارد و هر جمال و كمال را حتى خود را كه يكى از آن آيات مىباشد بدست فراموشى سپرده مجذوب و دلباخته خواهد گرديد چنان كه مىفرمايد :
« وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ »
سوره بقره آيه 165 ( ترجمه : كسانى كه ايمان آوردند به خدا بيشتر از هر چيز مهر دارند ) .