بدان كه : منتهاى شير دادن فرزند دو سال است و بى عذر زياده جايز نيست . « 2 » و از بيست و يك ماه كمتر ندهند . « 3 » مگر به جهت ضرورت « ق » و نافع و مبارك‌ترين شيرها شير مادر است ، و از هر دو پستان شير بدهند كه يكى به منزله طعام و ديگرى به منزله‌ى آب است ، « 4 » و اگر دايه گرفتى دايه‌اى بگير كه به صورت و سيرت نيكو باشد ، و احمق و چشم معيوب نباشد زيرا كه شير در طفل تأثير مىكند ، و در احاديث نهى شده از شيرى كه از زنا به هم رسيده باشد ، و همچنين از شير زنى كه خودش از زنا به هم رسيده باشد . « 5 »

و امّا تربيت فرزند وارد شده « ق » كه تا هفت سال بگذار بازى كند و بعد از آن تا هفت سال ديگر سعى كن در تربيت او ، اگر نيك شد ديگر سعى كن و اگر نه ، اميد خيرى از او نيست . « 6 » و در حديثى از حضرت صادق عليه السلام منقول است كه فرمود : « هفت سال بگذار او را