آلاف درهم ، فذهب ماله و افتقر ، فجاء الرّجل فباع دارا له ، بعشرة آلاف درهم و حملها إليه ، فدقّ عليه الباب ، فخرج إليه محمّد بن أبي عمير - رحمه الله - فقال له الرّجل : هذا مالك الَّذي لك عليّ فخذه ! فقال ابن أبي - عمير : فمن أين لك هذا المال ، ورثته ؟ قال : لا . قال : وهب لك ؟ قال : لا ، و لكنّي بعت داري الفلانيّ لأقضي ديني . فقال ابن أبي عمير - رحمه الله - حدّثني ذريح المحاربي عن أبي عبد الله « ع » إنّه قال : « لا يخرج الرّجل من مسقط رأسه بالدّين » . أرفعها ، فلا حاجة لي فيها ، و الله إنّي محتاج في وقتي هذا إلى درهم ، و ما يدخل ملكي منها درهم . « 1 »
( 1 ) امام صادق « ع » - ابن ابى عمير مردى بزّاز بود ، و ده هزار درهم از شخصى طلب داشت ، و چون مالش از دست رفت و فقير شد ، آن مرد ( بدهكار ) خانه اى داشت ، آن را به ده هزار درهم فروخت . و مال را در خانهء وى آورد كه به او بدهد . چون در را كوبيد محمّد بن ابى عمير - رحمه الله - بيرون آمد ، آن مرد گفت : اين مالى است كه از من طلب داشتى ، آن را بگير ! ابن ابى عمير گفت : اين مال را از كجا بدست آوردى ، ميراثى به تو رسيده است ؟ گفت :
نه . گفت : آيا كسى آن را به تو بخشيده است ؟ گفت : نه ، بلكه خانهء خودم را به فلان كس فروختم تا دين خود را ادا كنم . ابن ابى عمير - رحمه الله - مىگويد : ذريح محاربى از امام صادق « ع » نقل كرده است كه فرمود : « مرد را از زادگاهش به خاطر دينى كه دارد نبايد بيرون كنند » . اين مال را بردار ، كه مرا بدان نيازى نيست ، به خداى سوگند كه من هم اكنون به يك درهم نيازمندم ، ولى درهمى از مال تو نخواهم گرفت .
هامش
« 1 » . « علل الشرائع » 2 / 529 .