مسألهء سادس عشر در اين است كه خداى تعالى محلّ حوادث نيست
قال : : و حلول الحوادث فيه . « 1 » يعنى وجوب وجود منافى حلول حوادث است در ذات خداى تعالى . و اين معطوف است بر « زايد » است . و مخالفت نمودهاند در اين كراميّه ، و دليل در امتناع آن اين است كه حدوث حوادث در ذات حقّ تعالى دلالت مىكند بر تغيّر به سبب اين حلول و انفعال در ذات خداى تعالى و اين منافى وجوب است .
و ايضا پس بدرستى كه مقتضى حلول حادث اگر ذات خداى تعالى است خواهد بود آن حادث ازلى ، و اگر غير آن است خواهد بود واجب محتاج به غير [ ب - 226 ] و اين محال است ؛ و از جهت اين كه اگر اين معنى صفت كمال است محال است خلوّ ذات از آن و اگر كمال نيست محال است اتّصاف ذات به آن .
مسألهء سابع عشر در اين است كه خداى تعالى غنى است
قال : : و الحاجة . « 2 » يعنى وجوب وجود منافى احتياج است . و اين كلام معطوف است بر « زايد » . و اين حكم ظاهر است از جهت آن كه وجوب وجود
هامش
( 1 ) . كشف المراد / 294
( 2 ) . كشف المراد / 295