خالد و فرزندانش نزد رشيد بدگويى مىكرد . در زمان وزارت شور ادب دوستى به سرش افتاد و ادبا و دانشمندان را گرد خود جمع كرد او تا زمان امين منصب وزارت داشت
فضل مروان 254 - فضل بن مروان بن ماسرجس شغل وزارت داشت ، خدمت خلفا را نيك مىدانست . خوب مىنوشت . بعد از مأمون براى معتصم از اهل بغداد بيعت گرفت و بعد از او خدمت عده ديگرى از خلفا را تا مرگ عهدهدار بود ( 170 - 250 ) از اوست « ديوان رسائل » و نيز كتابى از اخبار شنيدنى و ديدنى جمع كرده است
فضيل عياض 584 - 585 - فضيل بن عياض بن مسعود تميمى از زهاد و نيكان بود در سمرقند متولد شد و هنگام رشد وارد كوفه گشت پس در مكه ساكن شد و همان جا مرد . از ثقات علماى حديث است كثيرى از جمله شافعى از او حديث گرفتهاند ( 105 - 187 ) از كلام اوست ( هر كه مردم را شناخت راحت شد ) .
فلك المعالى 391 - فلك المعالى منوچهر بن قابوس داماد محمود غزنوى ( متوفى 428 )
« ق »
قابوس وشمگير 391 - شمس المعالى قابوس بن وشمگير زيارى امير گرگان و طبرستان است كنيهء و ابو الحسن بود در جنگ با عضد الدوله ديلمى مغلوب شد مردم او را خلع كردند و پسرش را به جاى وى نشاندند و او در يكى از قلاع اقامت گزيد تا اينكه مرد ( 403 ه ) در ادب و انشاء نابغه بود از اوست : « كمال - البلاغه » و نيز به فارسى و عربى اشعار نيكو دارد
قارون 465
قارن 465
قاسم بن محمد بن عبد اللّه 348 - سيد قاسم بن محمد بن عبد اللّه بن على بن ابى طالب در حقيقت اين علوى بزرگوار از اولاد امام على بن حسين زين العابدين است و پسر او محمد بن قاسم در 219 خروج كرد و عبد اللّه طاهر او را به زندان انداخت ( در عهد معتصم )
قاسم غسان محمد طائى 252