از تحقيق عميق انتشار داده است در همين نسخهء چاپى مكرر در مكرر جملهء « قال - الرضى » ، « قال الرضى ابو الحسن » ديده مىشود ( 1 ) . و مسلما اين تعبيرات از اضافات مصحح بر متن كتاب نمى باشد و چنانچه آنها را در نسخههاى موجود نمى يافت اضافه نمى نمود . علاوه بر اين در هيچ كدام از نسخهها ، نامى از شريف مرتضى نيامده است و چنانچه مؤلف نهج البلاغه شريف مرتضى باشد ، دليلى بر ذكر نام شريف رضى نبود در تأييد آنچه گفتيم بايد اضافه كنم در نسخهاى كه در اختيار ماست ، آنجا كه امير المؤمنين جابر را پند مى دهند ، مى فرمايند : « فمن قام للهّ فيها بما - يجب ، عرضها اللّه للدوام و البقاء ، و من لم يقم لله فيها بما يجب ، عرضها للزوال و الفناء » ( ج 3 ، ص 243 ) ، در حاشيهء نسخهء ما ( 165 الف ، سطر 8 ) چنين نوشته است : فى نسخة الرضى : « فان اقام بما يجب اللّه فيها عرض نعمته لدوامها ، و ان ضيع ما يجب للهّ فيها عرض نعمته لزوالها » چنين معلوم مىشود كه ناسخ يا مصحح نسخهاى در اختيار داشته است كه متعلق به شريف رضى و يا به خط شريف بوده است كه اين نيز دليلى ديگر بر ثبوت تأليف « نهج البلاغه » توسط شريف رضى است .
دليل پنجم
شرحهاى عربى و فارسى نهج البلاغه از چهل تجاوز مىكند ( 2 ) . شارحانى كه در ذيل از آنها نام مى بريم همگى اتفاق دارند كه نهج البلاغه تأليف شريف رضى است . 1 - شرح سيد على بن ناصر علوى موسوم به « اعلام نهج البلاغه » و چنانچه در كشف الحجب آمده است وى از معاصرين شريف رضى بوده است ( 3 ) .