مقدمات را در تبريز سپرى نموده ، رهسپار دانشگاه بزرگ علوى ( ع ) شد . نزد بزرگانى بمانند : شيخ مرتضى انصارى ، شيخ محسن و شيخ مهدى كاشف الغطاء ، شيخ محسن خنفر ، شيخ مشكور نجفى و ملا محمد ايروانى زانوى شاگردى زد و مراتب بلند علمى را درنورديد . سپس به زادگاهش مراجعت نمود و پس از پدر به مقام شيخ الاسلامى در تبريز نايل آمد . اين مقام از سوى ناصر الدين شاه قاجار در شوال 1282 ق به دو تفويض شد . متن حكم ناصر الدين شاه در « نشريهى دانشكدهى ادبيات تبريز » چاپ شده است .
با شيخ انصارى مكاتبات داشت و هنگام تحصيل در نجف اشرف ، از عنايات مادى او نيز بهرهمند بود . مسجد شيخ الاسلام واقع در خيابان دارايى تبريز توسط وى بنياد نهاده شده بود . نامبرده در كنار كمالات ديگر به هنر شاعرى نيز آراسته بود و گهگاهى به زبان فارسى و عربى شعر مىسرود .
سال 1310 ق به جهت ابتلا به بيمارى و با ، در مكهى معظمه بدرود زندگى گفته ، در قبرستان معلى مقابل مقبرهى حضرت ابو طالب ( ع ) مدفون گشت .
لطفعلى يكى از دو فرزند او بود . ميرزا عبد الأمير شيخ الاسلام فرزند ديگر بود و و پس از فوت والد به جاى او نماز مىگزارد . همچنين در نهضت مشروطه فعال بود و پس از كشيدن رنج حبس ، به تاليف كتاب « قضيةٌ فى الواقعة » همت گماشت . اين كتاب توسط انجمن اسلامى به چاپ رسيد . وى در سال 1336 ق درگذشت .
عربى سرايان آذرى زبان ( فارسى ) — صفحة 305
مساهمون: جعفر رحمن زاده صوفيانى
ص٣٠٥