نصرآبادى در تذكره خود فوت ملا حسنعلى را 1069 ذكر و اين ماده تاريخ را از ميرزا مؤمن نصرآبادى نقل كرده است :
چون از تقدير كردگار دو جهان * شد مولانا حسنعلى سوى جنان
مؤمن تاريخ فوت او كرد رقم : * « افسوس از مقتداى اهل ايران » « 1 »
صاحب وقايع السنين والأعوام مى نويسد :
« در اين تاريخ كه 1098 است از آخوند مرحوم چند فرزند مانده اند :
آخوند مولانا محمد امين كه مدتى در هند بود و در 1098 از هند آمد ،
و آخوند ملا عبد الله كه در اصفهان به سر مى برد ، « 2 »
و آخوند ملا بهاءالدين [ محمد ] ، كوچك ترين اولاد مولانا حسنعلى ، « 3 »
و آقا خليلا كه در صنعت اسطرلاب بى نظير عصر خود است » . « 4 »
هامش
( 1 ) . تذكره نصرآبادى ص 740 .
( 2 ) . وى در پايان نسخه اى از فقيه كه در سال 1070 ق كتاب شده به عالم فاضل عامل كامل صالح رضى مرضى مولانا محمد قاسم گيلانى اجازه نقل حديث داده است . فاضل مذكور از شاگردان علامه آقا حسين خوانسارى بوده و در نسخه مورد اشاره اجازه اى نيز از آقا حسين خوانسارى براى او نگاشته شده است . كتاب محقق خوانسارى ص 516 515 .
( 3 ) . در كتابخانه آية الله مرعشى نسخه اى از فقيه به خط ملا عبدالله شوشترى موجود است كه در شعبان 991 در نجف اشرف كتابت شده و اجازه علامه مجلسى به ملا محمد نوه كاتب در رجب 1075 و نيز اجازه ملا محمد صالح مازندرانى به شيخ بهاء الدين محمد در سال 1080 در آن آمده است . فهرست مرعشى ج 1 ص 146 . علامه مجلسى مى نويسد : « أنهاه المولي الفاضل الصالح الذكي المتوقد البهي مولانا محمد نجل الفاضل الرضي و سبط العلامة التستري . . . فأجزت له زيد تأييده روايته عنّي بأسانيدي المتكثرة المتصلة إلي المؤلف » . اجازات الحديث ، ص 156 . طبع جديد . « رأيت له حواشي كثيرة على شرح الأربعين للقاضي سعيد معبّراً عنه بفحل الفحول دام فيضه » طبقات أعلام الشيعة ج 5 ص 499 .
( 4 ) . وقايع السنين والاعوام ص 523 .