فصل دوّم در راه انسان و خوشبختى او
قرآن
1 - * ( وَلِكُلِّ أُمَّةٍ رَسُولٌ ، فَإِذا جاءَ رَسُولُهُمْ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ ، وَهُمْ لا يُظْلَمُونَ ) * « 1 »
هر امتى را پيامبرى است ، پس چون پيامبر ايشان بيايد ، ميان آنان به داد داورى كند و بر كسى ستم نرود 2 - * ( لَقَدْ مَنَّ الله عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ ، يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِه وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَالْحِكْمَةَ ، وَإِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ ) * « 2 »
هر آينه خدا بر مؤمنان منت نهاد كه پيامبرى از خود ايشان برايشان فرستاد ، تا آيات او را بر آنان فرو خواند ، و پاكيزه شان سازد ، و كتاب و حكمت به ايشان بياموزد ، هر چند پيش از آن در گمراهيى آشكار فرو بودند 3 - . . * ( وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ ، فَاسْتَغْفَرُوا الله وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ ، لَوَجَدُوا الله تَوَّاباً رَحِيماً ) * « 3 »
. . اگر آنان ، در آن هنگام كه بر خود ستم كردند ( و مرتكب گناه شدند ) به
هامش
« 1 » سورهء يونس ( 10 ) : 47 .
« 2 » سورهء آل عمران ( 3 ) : 164 .
« 3 » سورهء نسا ( 4 ) : 64 .