فصل دوّم در پرتو حاكميّت خداوند
قرآن
1 * ( إِنَّ وَلِيِّيَ الله الَّذِي نَزَّلَ الْكِتابَ ، وَهُوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحِينَ ) * ، « 1 » ولىّ امر ( سرپرست ) من خداوند است كه كتاب ( قرآن ) را او فرستاد ، و او خود همواره سرپرست نيكان باشد و آنان را يار گيرد ، 2 * ( ذلِكَ بِأَنَّ الله مَوْلَى الَّذِينَ آمَنُوا ، وَأَنَّ الْكافِرِينَ لا مَوْلى لَهُمْ ) * ، « 2 » اين ( چگونگى بد كافران ) بدان جهت است كه خدا مولا ( وليّ امور ) كسانى است كه ايمان آوردهاند ، و كافران را مولايى ( و ولىّ امورى چون خداوند ) نيست ، 3 * ( وَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنا ، وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ ) * ، « 3 » براى فرمان پروردگار خود شكيبا شو ، كه تو در نظر عنايت مايى ؛ و چون برخيزى ( از خواب ، يا براى كارى ) پروردگار خويش را بستاى و تسبيح گوى ،
هامش
« 1 » سورهء اعراف ( 7 ) : 196 .
« 2 » سورهء محمد « ص » ( 47 ) : 11 .
« 3 » سورهء طور ( 52 ) : 48 .