تخطي إلى المحتوى الرئيسي

كتاب النكاح ( فارسى ) — صفحة 4345

مساهمون:

ص٤٣٤٥
سكتت فهو اقرارها و ان ابت لم يزوّجها » به قرينه بعضى روايات ديگر كه خواهد آمد اطلاق اين روايت را بايد حمل بر باكره كنيم .

روايت پنجم : روايت داود بن سرحان

كه هم خودش و هم سهل بن زياد را كه در سند واقع شده معتبر مىدانيم : « فى رجل يريد ان يزوّج اخته قال يؤامرها فان سكتت فهو اقرارها و ان ابت لم يزوّجها » « 1 » اطلاق اين روايت هم بايد بر باكره حمل شود .

روايت ششم : روايت يزيد كناسى

« 2 » را هم قبلًا خوانديم و آن هم مشتمل بر تعبيرى است كه البته خيلى قابل استناد نيست .

روايت هفتم : صحيحه بزنطى ،

عمده دليل مسأله است و مقيّد روايات ديگر هم مىشود : « قال أبو الحسن عليه السلام فى المرأة البكر اذنها صماتها و الثيّب امرها اليها » « 3 » كه بين بكر و ثيّب تفصيل داده است . به نظر مىرسد مقصود از أبو الحسن در روايات بزنطى ، حضرت رضا عليه السلام باشد . « * و السلام * »
هامش
( 1 ) - جامع الاحاديث 25 / 191 باب سابق ح 16 - وسائل الشيعة 20 / 268 باب 3 از ابواب النكاح و اولياء العقد ح 3 ( 2 ) - جامع الاحاديث 25 / 195 باب 51 از ابواب التزويج حديث 10 - وسائل الشيعة 20 / 278 باب 6 از ابواب سابق ، ح 9 ( 3 ) - جامع الاحاديث 25 / 206 باب 57 از ابواب التزويج حديث اول - وسائل الشيعة 20 / 274 باب 5 از ابواب سابق ، حديث اول