نوم و بول و . . . هيچ كدام از نواقض وضو نبود به حكم شرعى وضوء باقى است و خود شارع فرموده : اگر هيچ كدام از اين نواقض نبود وضوء باقى است پس لازمه شرعى نبودن نواقض بقاء وضو است پس اگر همه نواقض را نفى نموديم ( برخى بالاصل و برخى بالوجدان ) لازمه شرعى آن اين است كه وضوء باقى باشد و پس با استصحاب عدم نوم ( به ضميمه عدم نواقض ديگر بالوجدان ) بقاء وضو اثبات مىگردد .
در نتيجه اشكال مرحوم آقاى ميرزا مهدى اصفهانى مجدداً زنده مىشود كه اگر اصل سببى بر مسببى مقدم بود چرا صحيحه زراره با وجود اصل نوم ، حضرت اصل بقاء وضو ، جارى كردهاند ؟
« * و السلام * »
كتاب النكاح ( فارسى ) — صفحه 1632
پدیدآورندگان: السيد موسى الشبيري الزنجاني
ص۱۶۳۲