دانستهاند .
با پذيرش اين مبنا كلام ايشان در اينجا صحيح است كه در فرض شك در وجود ناظر محترم هم اعضاى بدن زن ( غير از وجه و كفين ) بايد پوشيده بماند و در اين فرض ستر وجه و كفين لازم نيست ولى ما اصل اين مبنا را صحيح نمىدانيم و اين كلام را تنها در خصوص عورت به معناى خاص آن ( يعنى سوأتين ) صحيح مىدانيم كه لازمه حفظ عورت اين است كه از موارد مشكوك هم اجتناب شود ، بنابراين مرد نمىتواند همينطور مكشوف العورة از خانه بيرون رود ، هر چند يقين نداشته باشد كه ناظر محترمى او را مىبيند ، در نتيجه در جايى هم كه شك مىكند طرف مقابل مجسمه است يا انسان ؟ مىبايد احتياط كرد و عورت را پوشاند . ولى ما گفتيم كه در ساير اعضاى زن ( غير عورت به معناى خاص خود ) اين مبنا پذيرفته نيست ، بنابراين اصل برائت است .
ج ) ادامه مسأله 50 :
1 ) متن مسأله
« و إن كان الشك فى كونه بالغاً أو صبياً أو طفلًا مميزاً أو غير مميز ففى وجوب الاحتياط وجهان من العموم على الوجه الّذى ذكرنا و من امكان دعوى الانصراف و الاظهر الاول »
2 ) توضيح مسأله
اگر شك داشته باشيم كه طرف مقابل بالغ است يا نابالغ ، يا مميّز است يا غير مميز ، آيا مىتوانيم به وى نگاه كنيم يا خود را از وى نپوشانيم ؟ مرحوم سيد دو وجه ذكر مىكنند :
وجه اول : اينكه ما به قاعدهء مقتضى و مانع عمل كنيم ، چون يكى از موارد استثنا شده از حرمت ابداى زينت ،
« أَوِ الطِّفْلِ الَّذِينَ لَمْ يَظْهَرُوا عَلى عَوْراتِ النِّساءِ »
، است ما
هامش
ستر كافى دانستهاند . ( مبانى العروة - كتاب النكاح 1 / 60 )