حضرت مىفرمايد علاوه بر اينكه نظر جايز است ، مىشود لباسهايش را نازك كند كه بدنش هم تا اندازهاى معلوم باشد ، اگر نعم بمعنى جواز نظر عرياناً باشد ، ديگر « ترقّق له الثّياب » را الحاق كردن موردى ندارد .
از اين عطف و الحاق مىفهميم كه فرض جواز نظر ، نظر با ثياب است . اين تعبير كالصّريح است كه نظر به تمام بدن جايز نيست و روايت اطلاق ندارد ، بلكه مقصود نظر كردن در حال عادى است كه قهراً شامل مو و گردن هم مىشود ولى نگاه عرياناً مقصود نيست .
« * و السلام * »
كتاب النكاح ( فارسى ) — صفحه 109
پدیدآورندگان: السيد موسى الشبيري الزنجاني
ص۱۰۹