حديثى است صحيح ، كه رجال آن همه ثقهاند و أحمد آن را در مسندش ( ج 6 ، ص 228 ) ، از طريق معمّر ، از زهرى ، از عبيد اللّه بن عبد اللّه بن عتبه آورده ، كه عايشه خبر داد به او ، و گفت : ابتداى بيمارى ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در خانه ميمونه بود و از همسرانش اجازه خواست كه در خانه او پرستارى شود ، به ايشان اجازه دادند .
[ عايشه در ادامه ] گويد : پس در حالى كه يك دست او بر شانهء فضل بن عباس بود و دست ديگرش بر شانه مردى ديگر بود و پاهايش به زمين كشيده مىشد ، از خانه بيرون شد .
عبيد اللّه گويد : اين مطلب را به ابن عباس گفتم ، ابن عباس گفت : آيا مىدانى ، كه آن مرد ، كه عايشه نام او را نبرد ، چه كسى بود ؟ او على بود ، ولى عايشه دل خوشى از او نداشته است .
علامه امينى رحمه اللّه درباره چگونگى تحريف بخارى آورده است :
« همين روايت را بخارى در « صحيح » ، در باب « حدّ المريض » آورده ، اما سخن ابن عباس را كه گفت : « ولى عايشه دل خوشى از او نداشته است » ، را حذف نموده است ، و اين رويه بخارى است ، در هرموردى كه با مذاقش جور نيايد » . « 1 »
هامش
( 1 ) . الغدير ، ج 9 ، ص 324 .