على ( ع ) داماد پيامبر ( ص ) است و پدر امامان و برترينشان و كسى استكه جانشينى پيامبر بوجود او والائى گرفته است . اين مقام را در غدير خم احراز كرده كه امكان ندارد كسى آنرا انكار كند . آنگاه كه پيامبر ( ص ) در آن روز بالاى منبرى از جهاز رفت و خدا سخنش را شنيد .
از دو دست او چشمه كرم و بخشش به جوش آمد و خروشيدن گرفت كه همگان از آن بهرمند شدند . او را چنان دانشهاى فراگيرى است كه ابرهاى خروشانش همواره باران فيض بر همگان مىبارند . از گوهر الفاظش نهج البلاغه پديد آمده كه راز علوم را آشكار كرده است .
هرگاه او نبود در زمين خدا كسى يك روز هم خداپرستى نمىكرد و كافران اقرار به حق نمىكردند .
تذكر : علّامه امينى : 15 بيت از اين قصيده را آورده همچنين قصيدهاى ديگر در 35 بيت از ايشان آورده است . كه در مدح حضرت على ( عليه السّلام ) سروده شده است .
990 - زندگينامه و شخصيّت ابن بشاره :
ابو الرّضا شيخ محمّد على بن بشاره از خاندان موحى خيقانى نجفى نابغهاى بزرگ و از شخصيّتهاى نادر فضيلت بوده است كه آثار گرانبهاى علمى و ادبى مانند : 1 - نشوه السلافه و محل الاضافه . 2 - شرح نهج البلاغه . 3 - ريحانه النحو . 4 - نتايج الافكار به يادگار گذاشته است .
بزرگان علم و ادب چون سيّد حسن ، سيّد نصر اللّه حائرى ، در توصيف آثار و اشعارش ، او را بر سايرين امتياز دادهاند و قصيدههاى زيادى براى او و آثارش سرودهاند كه براى اطلاع از آنها به الغدير ( 11 / 384 ) مراجعه كنيد . علّامه امينى وفات ايشان را سال 1138 نوشته است .