ضياء الدّين عراقى و سيد ابو الحسن اصفهانى استفاده نمود و پس از دريافت اجازات اجتهاد و روايت ، در سال 1342 ق به قم مراجعت فرمود و از محضر آيتاللّه حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى بهرهها برد .
استاد شيخ محمّد شريف رازى در « گنجينهء دانشمندان » ايشان را چنين توصيف مىنمايد :
( آيتاللّه صادقى عمر پربركت خود را در راه علم و فقاهت و تدريس و تعليم علوم و معارف اسلامى در حوزهء علميهء قم به پايان رسانيد .
وى نمونهاى عالى از روحانيت و تربيت درخشان مكتب اسلام بود . علم و عمل و زهد و پارسائى در وجود شريفش جمع و ناصيه بلندش را هالهاى از نور معنويت و قداست فراگرفته بود .
آنچنان شخصيتى جذّاب و محبوب داشت كه خاطرهاش براى هميشه در دل دوستان و ارادتمندانش باقى خواهد ماند ) .
شيخ على اكبر صادقى قمى
صادقى در سحرگاه روز شنبه 7 / رجب / 1399 ق مطابق با 12 / خرداد / 1358 ش در پى عمل جراحى در سن
تربت پاكان قم ( فارسي ) — صفحة 2027
مساهمون: عبد الحسين جواهر كلام
ص٢٠٢٧