ملكات و خصائل اخلاقى كمتر كسى را مىتوان شبيه او دانست . او در موقعيت و مرجعيت تشيع همواره سادهزيست و به دور از هرگونه تكلف زندگى كرد ، در خانهاش بر روى همگان باز بود . در بسيارى از موارد ديده شد كه شخصا از ارباب رجوع استقبال به عمل آورده ، و وى را به حضور پذيرفت - غالبا خود به تلفنها پاسخ مىداد . مزاح حكيمانه و مفاكهة الاخوان او ميان علماء از شهرت خاصى برخوردار است .
حال خوشى داشت ، به اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السّلام عشق مىورزيد و غالبا هنگام ذكر نام اهل بيت عليهم السّلام به ويژه نام مولى الموحدين امير المؤمنين عليه السّلام اشك مىريخت ، حال بكاء و توسل مخصوص به خود داشت . از پند ، اندرز ، راهنمايى ، ارشاد و خيرخواهى نسبت به ديگران بويژه طلاب هيچگونه مضايقهاى نداشت ، همواره در آستانهء تعطيلات حوزه و نيز در ساير موارد همگان را پدرانه نصيحت مىكرد ، و البتّه چند مسأله بيش از ساير مسائل در سخنان و سفارشهاى او به چشم مىخورد از جمله : هيچگاه به نامحرم نگاه نكنيد ، همواره با وضو و طهارت باشيد ، خدا را فراموش نكنيد ، هميشه به ياد مولى امام زمان ( عج ) باشيد كه ناظر بر شماست ، نماز شب را از ياد نبريد كه همهء انبياء عليهم السّلام به مداومت آن سفارش كردهاند .
ابنيهء علمى و مذهبى
در گوشه و كنار كشور ، بناهاى مذهبى و علمى فراوان با همت ايشان احداث گشتهاند ، كه مدرسهء علميهء « ولى عصر » ( عج ) در حوزهء علميهء قم از آن جمله است .
و جالب آن است كه ايشان در زمان حياتشان در ملاقاتى از مرحوم شيخ مرتضى مطهرى خواسته بودند ، مقدارى از اوقاتشان را صرف برنامهريزى مدرسهء علميهء قم بنمايند و آنجا را به « دار الفقاهه » تبديل نمايند .
ايشان عصر روز جمعه 4 / رمضان / 1413 ق مطابق با 7 / اسفند / 1371 ش به سن 91 سالگى در قم درگذشت ، جسدش بعد از ظهر شنبه از مسجد امام حسن