معصومعلى هيدجى ، آغاز شباب در مدرسهء واقع در قريهء مزبور ( هيدج ) بودم چند گاهى در دارالسلطنهء قزوين به آموختن علوم رسميه مانند : نحو و صرف و منطق و معانى و بيان ( نزد سيد على خوئينى قزوينى ) اشتغال داشته ، ازآنپس در دارالخلافهء طهران از بهشتى روان جناب آقاى آقا ميرزا حسين سبزوارى ( كه سرآمد شاگردان دانشور يگانه و آموزگار فرزانه حاج مولى هادى سبزوارى عليهما رحمة البارى بود ) بهرى از علوم كلاميه و مسائل رياضيه استفاضه نموده .
در محضر حكيم بارع و متأله شامخ آقا ميرزا ابو الحسن ( اصفهانى ) متخلص به « جلوه » قدّس سرّه اخذ معارف حقه و تحصيل فنون حكيمه كرده ، ساير علوم را از فقه و اصول و حديث از هركدام به لياقت و مناسبت استعداد مظان خود استفاده نموده ، مدت بيست و پنج سال است در مدرسهء منيريه واقع در جنب معصومزاده ( ناصر الدّين ) به عنوان تدريس معقول به درس و بحث با طلاب مشغوليم ، و الفتى با مردم و كلفتى با كس نداريم .
شعر
من مونسى گزيدهام از بهر خود مرا * يكلحظه در مفارقتش صبر و تاب نيست
خوشرو و نغزگو ، ادبآموز نكتهدان * هرگز نياورد سخنى كان صواب نيست
گويندهء بىزبان ، سرايندهء بىصدا * رأيش به قيل و قال و سؤال و جواب نيست . . .
برخى از تلاميذ آن بزرگوار عبارتند از حضرات آيات :
1 - ميرزا احمد آشتيانى .
2 - شيخ محمّد تقى آملى .
3 - ميرزا ابو الحسن شعرانى .
4 - آقا جمال نورى .
5 - شريعت سنگلجى .
6 - ميرزا احمد همدانى .