ضياء الدّين عراقى ، سيد ابو الحسن اصفهانى ، شيخ محمّد على كاظمى خراسانى ، شيخ محمّد حسين كاشف الغطاء ، ميرزا آقا اصطهباناتى ، سيد محسن طباطبائى حكيم ، و سيد ابو القاسم موسوى خوئى استفاده نمود ، و اجازاتى از آنان دريافت داشت . و رو به تدريس ادبيات و مقدمات و گاهى سطح و چندى هم عقايد آورد و شاگردان بسيار زيادى را تربيت كرد .
حقير مكرر در مكرر ايشان را زيارت مىكردم ، مردى كوتاه قد ، چهره گندمى ، چشمان ريز ، سيگار از دستش دور نمىشد ، همينطور ذهن خود را مشغول تكرار و مطالعه قرار مىداد ، كمى شوخ طبع هم بود . در مجالس عمومى شركت مىكرد و در گوشهاى مىنشست ، و از صدور مجالس دورى مىجست ، به ديدار بزرگان و علما و گاهى حتى از شاگردان خود زيارت مىكرد و به عيادت آنان مىرفت . چنان كه معروف است بابت درس خود شهريه دريافت مىكرد ، ولى از افراد بينوا و ضعيف هيچ دستمزدى تقاضاى نمىكرد ، درس وى از حلاوت و طراوت خاصى برخوردار بود ، بههمينجهت تا حدى پرجمعيت و پرسروصدا بود ، در ماه مبارك رمضان به تدريس شرح باب حادى عشر و كتب ديگر اعتقادى اشتغال داشت . خلاصه آنكه حالت درويشانه و سادهزيستى بر خود گرفته بود .
از آثار او :
1 - المدرس الأفضل فيما يشار اليه فى المطول ، در 7 جلد .