كتابهاى تاريخ ، تفسير ، حديث ، شعر و تراجم پرداخت و با حافظهء قوى خويش ، تمامى مطالب را به ذهن مىسپرد .
او يك غزل ده بيتى را با دومرتبه خواندن و يك قصيده سى بيتى را با سه مرتبه مرور از حفظ مىنمود و در سينهاش ، اشعار و احاديث و تواريخ فراوانى موج مىزد و در معانى و بيان ، عروض و قافيه ، لغت و تاريخ ، حديث و سيره ، دستى توانا داشت .
از سنين نوجوانى به سرودن شعر پرداخت و قديمىترين شعرى كه از او به چاپ رسيده ، در 20 سالگىاش سروده شده است . در برگرداندن متون عرب به نظم پارسى بسيار توانا بود و در اين راستا احاديث و اشعار عربى بسيارى را به فارسى درآورد ( مانند : قصيدهء تائيه ابن فارض ، قصيدهء جلجليه عمرو بن عاص ، قصيدهء رائيهء ملا مهر على خوئى ، قصيدهء ميميهء فرزدق و قصيدهء نونيهء ابو الفتح بستى و . . . ) ، اما مشهورترين كارش كه نام او را در جهان شيعه جاودان ساخت ، ترجمه و شرح نهج البلاغة به نظم و نثر فارسى ( در 10 جلد ) بود كه تقريظهاى بسيار از علماى ايران و عراق و لبنان بر آن نوشته شد . ( شمار آنها به 30 تقريظ مىرسد ) .
آثار وى عبارتند از :
1 - نهج البلاغة منظوم ( 10 جلد ) .
2 - ترجمه نهج البلاغة .
3 - ترجمهء غرر الحكم و درر الكلم ( 2 جلد ) .