بارگاهى بسيار مجلل دارد - بوده است .
تحصيلات
آيتاللّه اراكى يازدهساله بود كه به شوق فراگيرى دانش اسلامى به محضر سيد جعفر اراكى ( كه از اوتاد خاص بود ) شتافت و ادبيات و سطح را نزد ايشان فراگرفت .
پس از يادگيرى سطوح به محضر آيتاللّه شيخ محمّد سلطان العلماء ( صاحب حاشيهء معروف بر كفايه ) حاضر شد و مدّتها از دانش سرشار وى بهرهمند شد .
همزمان با آن آيتاللّه حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى در اراك حوزهء علميه تأسيس فرمود و ايشان نيز به درسشان حاضر گرديد و مدت هشت سال از فقه و اصول آن مرد بزرگ بهرهور شد ، و در اين مدت با حضرات آيات : سيد محمّد تقى خوانسارى و سيد احمد خوانسارى به مباحثهء علمى پرداخت .
به هنگام مهاجرت آيتاللّه حائرى به قم و تأسيس حوزهء علميه در اين شهر مقدس ( 1340 ق ) ايشان نيز به همراه دوستانش به قم كوچ نمود و در مدرسهء فيضيه ساكن گرديد . استاد با مشاهدهء فهم و استعداد و نبوغ شاگرد تيزهوش خويش به دو سخت علاقمند شده و او را جزو اصحاب خاص خود قرار داده ، و بازبينى و اصلاح « كتاب الصلاة » خويش را به او و آيتاللّه گلپايگانى واگذار كرد .
مرجع بزرگوار تا پايان زندگى استادش ( ذىالقعده / 1355 ق ) به درس ايشان حاضر شد و مجموعا مدت 23 سال از درس آن درياى دانش استفاده برد ، و لذا قديمىترين شاگرد حائرى به شمار مىروند . پس از آيتاللّه حائرى ، از سر فروتنى و استفاده از مقامات معنوى شريك بحث خويش ، آيتاللّه سيد محمّد تقى خوانسارى به درس ايشان رفت و در علم اخلاق از محضر ميرزا جواد ملكى تبريزى بهرهها برده بود .
تدريس
پس از وفات آيتاللّه خوانسارى بود ( شوال / 1371 ق ) كه ايشان به