علميه مبادرت كردند . شخصا از آيتاللّه گلپايگانى دعوت نموده و ايشان هم در شوال همين سال به قم مهاجرت كرده ، از محضر ايشان و شيخ محمّد رضا اصفهانى ( مسجد شاهى ) بهرهمند گرديد و تدريس سطوح را آغاز كردند .
آيتاللّه گلپايگانى بعد از وفات مرحوم آيتاللّه حائرى به تدريس خارج فقه و اصول پرداخته در سالهاى اخير كه درس خارج ايشان در مسجد اعظم قم تشكيل مىشد ، بالغ بر 800 نفر از فضلا و طلاب در آن شركت مىكردند .
ايشان علاوه بر اشتغالات علمى و مرجع و ملجاء بودن بسيارى از مردم ايران و شيعيان جهان در دفاع از حريم دين و حوزه و حيثيت اسلامى جديت تام داشته ، و در اينگونه امور اهل مسامحه و مجامله نبودند .
پس از فوت مرحوم آيتاللّه بروجردى قسمت عمدهاى از ادارهء حوزهء علميه به عهدهء ايشان قرار گرفت ، و با اينكه خطرات بزرگى متوجه روحانيت و حوزهء علميه شده بود با يارى خداوند متعال و حسن تدبير و مجاهدات و مبارزات ايشان و ديگر آيات حوزهء علميه از گزند بدخواهان محفوظ ماند .
تدريس فقه و اصول
آيتاللّه گلپايگانى بيش از هفتاد سال سابقهء تدريس داشت ، كه به فقه و اصول قدرت و تسلط كامل حاصل نمود ، لذا درس ايشان در حوزه معروفيت بسزايى كسب كرد . در ضمن درس ايشان از چند ويژگى برخوردار بود :
1 - مطالعه بهطور پيوسته و بدون آن اقدام به تدريس نمىكردند ، كه اين روش را تا آخرين ايام عمر خويش دنبال كرد . بنده شاهد اين حقيقت نيز بودم . در محرم يا صفر / 1414 ق يعنى آخرين ديدار بنده با ايشان بود ( آن هم بوسيلهء داماد معظم ايشان جناب آقاى محقق ) كه خدمتشان رسيدم ، سلام عرض كردم و نزديك شدم .
چند دقيقهاى هم نشستم . متوجه شدم يكى از فضلا يكى از مجلدات جواهر را مىخواند ، و حضرت آيتاللّه گوش مىدادند . البتّه جناب آقاى محقق بنده را شرمنده