طباطبائى بروجردى بود ، كه در سال 1324 ق در كربلا به رحمت ايزدى پيوست .
رازانى در سال 1322 ق در بروجرد متولد شد و در دوسالگى پدر را از دست داد و پس از وصول به حد تميز مبادى علوم ادبيات عرب را از اساتيد عصر از جمله شيخ محمّد ابراهيم مدرس فراگرفت ، و در سن بيست و دوسالگى ( در سال 1344 ق ) براى تكميل تحصيلات خويش به قم عزيمت و سطوح فقه و اصول را از اساتيد فن استفاده كرد ، سپس در درس خارج آيتاللّه حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى فقها و اصولا شركت نمود . در ضمن به تدريس سطوح فقه و اصول مشغول تا در سال 1352 ق به بروجرد مراجعت و به افتخار دامادى آيتاللّه شيخ محمّد حسين غروى بروجردى نايل گرديد ، و در حوزهء علميه به تدريس مشغول شد . يك سال از محضر آيتاللّه غروى و سپس از محضر آيتاللّه سيد حسين طباطبائى بروجردى استفاضه كرد و پس از مهاجرت آيتاللّه بروجردى به قم مجددا به آن ديار رهسپار شد ، و در احياى حوزهء علميهء قم و تشكيلات منظم مربوط به آن فعاليت به سزائى داشت ، و سعى نمود كه اضافه بر سامان داشتن حوزه از حيث برنامهء تحصيلاتى ، شعب مختلفه وعظ و خطابه و تخصص در رشتههاى اصول دين و علم اخلاق و اعزام مبلغ به شهرستانهاى داخل و كشورهاى خارج داير شود ، و ليكن حوادث و موانع و مشكلاتى مانع از تحقق آمال مذكوره شد و به بروجرد مراجعت كرد و مانند سابق به تدريس و مباحثات دستهجمعى مشغول شد . تا اينكه به تهران مهاجرت كرد و در آنجا خواستاران فضيلت از انوار معارفش
تربت پاكان قم ( فارسي ) — صفحة 1581
مساهمون: عبد الحسين جواهر كلام
ص١٥٨١