نمودند كه سلسله نسب ايشان به فرمودهء استاد علامه شيخ ابو محمّد آيتى ( كه از بنى اعمام ايشان مىباشند ) به شرح ذيل است : شيخ محمّد حسين فرزند ملا عبد اللّه فرزند علامه ملا هادى فرزند ملا مهدى فرزند ملا عليرضا هزارجريبى مازندرانى .
وى در سال 1275 ق در بروجرد چشم بر اين جهان گشود ، و پس از وصول به حد تميز مبادى و سطوح را از اساتيد عصر در همين شهر فراگرفت ، و سپس براى تكميل بيشتر در سال 1300 ق به عراق رفت و در آن زمان شهر سامرا براثر اقامت آيتاللّه ميرزا محمّد حسن شيرازى معروف به ( ميرزاى بزرگ ) مركز علم و مجمع فضلاء شده و به همين علت آيتاللّه غروى نيز در سامرا اقامت نمود ، و از اساطين آن حوزه به ويژه از محضر آيات : سيد محمّد فشاركى اصفهانى ، ميرزا محمّد تقى شيرازى ، و ميرزا محمّد حسن شيرازى حداكثر استفاده را نمود .
پس از ارتحال ميرزاى بزرگ به سال 1312 ق و هجرت علماء از سامرا به نجف اشرف ، او نيز در مصاحبت استادش سيد محمّد فشاركى به نجف رهسپار و از محضر آيات : ملا محمّد كاظم خراسانى ، سيد محمّد كاظم طباطبائى يزدى و ميرزا حسين خليلى تهرانى بهرهور و مورد توجه آنها قرار گرفت ، تا حدى كه او را به اقامت در نجف ترغيب نمودند ، و ليكن به وسيلهء عروض كسالت در سال 1324 ق ناچار شد براى معالجه به ايران مراجعت كرد ، و مدتى در تهران به معالجه مشغول گشت .
علماء تهران مخصوصا آيتاللّه سيد مصطفى كاشانى ( پدر سيد ابو القاسم كاشانى ) اصرار كردند بلكه ايشان در تهران مقيم شود .
تربت پاكان قم ( فارسي ) — صفحة 1560
مساهمون: عبد الحسين جواهر كلام
ص١٥٦٠