حتى در تمام شبهاى زندگيش حد اقل چندين ساعت مطالعه داشت .
عادت ايشان چنين بود كه : هر سه چهار سال يكبار تمام كتب درسى حوزه را ( از مقدمات گرفته تا كفايه ) به دقت مطالعه مىكردند .
برخى از ويژگيهاى ايشان
يكى از ويژگيهاى آن بزرگوار اين بود كه از تظاهر و خودنمائى مىگريخت ، و به دوستان و ياوران خود سفارش مىفرمود كه برايش تبليغ نكنند و اجازه نمىداد تا در جرائد و روزنامهها عكسى از ايشان چاپ نمايند و به اهل منبر فرموده بود : راضى نيستم نام مرا بر منابر ببريد .
ويژگى ديگر ايشان اين بود كه علم خود را به حلم و بردبارى آراسته بود ، و همهء فشارها و تنگنظريهاى مخالفين را ناديده مىگرفت و شرح صدر بسيارى داشت .
استاد مطهرى داستانى در رابطه با هجرت از عادت و قدرت تصميمگيرى آن مرحوم نقل كردهاند ، كه در زير مىخوانيد :
آيتاللّه حجت ( اعلى اللّه مقامه ) يك سيگارىاى بود كه من واقعا هنوز نظير او را نديدهام ، گاهى سيگار از سيگار قطع نمىشد . بعضى وقتها هم كه قطع مىكرد مدتش خيلى كوتاه بود ولى طولى نمىكشيد كه مجددا سيگارى را آتش مىزد ، در اوقات بيمارى اكثر وقتشان به سيگار كشيدن مىگذشت . وقتى مريض شدند ، براى معالجه به تهران آمدند و در تهران اطباء گفتند : چون بيمارى ريوى داريد ، بايد سيگار را ترك كنيد . ايشان ابتدا به شوخى گفت : من اين سينه را براى سيگار كشيدن