نمود و از محضر آيات : شيخ محمّد كاظم خراسانى ، سيد محمّد كاظم طباطبائى يزدى و شيخ الشريعهء اصفهانى استفاده نمود . آنگاه در حدود سال 1325 ق به اصفهان مراجعت كرد و مدت كوتاهى به اقامهء جماعت و تدريس پرداخت . سپس به تهران منتقل و سالهاى آخر عمر آيتاللّه شيخ فضل اللّه نورى را درك و از اصحاب خاص وى گرديد ، و پس از شهادت آن بزرگوار به اصفهان بازگشت و تا آخر عمر در حال انتقال بين تهران و اصفهان بود .
استاد شيخ محمّد رازى دربارهء مهارت و قدرت ايشان در سخنورى مىنويسد :
« وى به وعظ و خطابه و ارشاد مردم از راه منبر و ايراد مواعظ پرداخته و الحق واعظى شيرين بيان و گويندهاى طليق اللسان بوده ، و از گويندگان واجد مقام اجتهاد و فقاهت بود و در مجالس خوشمحاوره و ظريف و حاضر جواب بود . در عصر مرحوم آيتاللّه حائرى يزدى در قم مانده و منبر مىرفت ، و عموم مراجع و علما براى استفاده از بياناتش شركت مىكردند » .
از آثار او
شرح اعتقادات مجلسى ، كه آن را در سال 1339 ق در تهران به چاپ رسانيد .
درگذشت و اعقاب
وى در شب دوشنبه 16 / ربيع ثانى / 1387 ق مطابق با دوم / مرداد / 1346 ش به سن حدود 92 سالگى در تهران دار فانى را وداع گفت ، و پيكرش در قبرستان شيخان قم به خاك سپرده شد .
فرزندش جناب حجة الاسلام واعظ عالىمقام ميرزا مهدى هستهاى مىباشد و فرزند ديگرش آقا كمال زين الدّين ، متخلص به ( كمال ) . تولدش به سال 1340 ق در اصفهان رخ داد و به روزنامهنگارى روى آورد ، محل سكونتش تهران است . جهت