شيخ عبد اللطيف سمامى حائرى ( 1330 - 1400 ق )
حاج شيخ عبد اللطيف فرزند حاج عباس على و نوهء شاه نظر سمامى رامسرى ، از فقها و دانشمندان متقى و زاهد بود .
او در اوائل سال 1330 ق در ( نارنج بن ) رامسر متولد گرديد .
پدرش از تجّار طراز اول تنكابن ، و از سرشناسان و اخيار آن سامان بود .
آقا عبد اللطيف در سن پنجسالگى وارد مكاتب قديمه شد ، و خواندن و نوشتن را فراگرفت . و در سال 1338 ق به خواندن و فراگرفتن ادبيات فارسى قديم پرداخت . و در سال 1342 ق ادبيات عربى را آغاز نمود . و سال بعد وارد مدرسهء علميهء شيخ محمّد حسين تنكابنى گرديد ، و در نزد : عبد الوهاب فريد تنكابنى و شيخ على اكبر فلكى تلمّذ نمود و جامع المقدمات و قسمتى از ادبيات عربى و منطق را فراگرفت . او در ابتداى سال 1346 ق از جورديهء رامسر به قزوين مسافرت نمود ، و در مدرسهء التفاتيه اقامت گزيد ، و حدود دو سال در قزوين به تكميل ادبيات عربى پرداخت . شرح نظام و حاشيه ملا عبد اللّه را نزد سيد رضا قافلهباشى و سيوطى را نزد ديگران فراگرفت ، و در سال 1347 به قم جهت فراگرفتن سطوح رهسپار گرديد .
مدت كوتاهى در قم توقف نمود ، سپس به مشهد مقدس رفت و در مدرسهء « پريزاد » حجرهاى اختيار كرد . با آنكه از خواندن و فراگرفتن ادبيات فارغ شده بود ،