ابو الحسن اصفهانى به نواحى آبادان عزيمت كرد و بيش از سى سال در ميان آنان با اختلاف سليقههايشان ، به سر برد و امور را به بهترين صورت اداره و سرپرستى نمود .
سپس در سال 1386 ق به شهر آبادان كوچيد و در مسجد صاحب الزمان ( عج ) به اقامهء جماعت و ارشاد و نيز بنياد و تعمير مساجد و احياى مناسبات مذهبى پرداخت .
نامبرده از علماى بسيار اجازات علمى و امور حسبيه و روايت داشت ، كه برخى از ايشان عبارتند از حضرات آيات ، سيّد ابو الحسن اصفهانى ، شيخ على اكبر نهاوندى ، شيخ آقا بزرگ تهرانى ، سيّد محسن طباطبائى حكيم ، سيّد شهاب الدّين مرعشى و سيّد ابو القاسم خوئى .
منزل و كتابخانهاش در آبادان ، محل اميد بسيارى از روحانيان و مبلّغان دينى بود . او مبلّغان را به اطراف و اكناف گسيل مىداشت . حلّ امور دينى و شخصى ساير افراد و عشاير آبادان و اروند كنار ، مايه خوشبختى ايشان مىشد .
اسلامى ، حافظهاى قوى داشت . در ادبيات عربى و فارسى بسيار مسلط بود .
رشتههاى : تاريخ ، لغت ، شعر ، حديث و علوم نقلى ديگر مهارت داشت . هر كتابى را كه مىخواند بر آن حاشيه مىنوشت . زندگى ساده و روحيهاى عالى و قانع داشت .
پس از نماز جماعت ، شبها به منبر مىرفت و به بيان تفسير قرآن كريم و حديث شريف مىپرداخت .
در سال 1400 ق و در جريان جنگ تحميلى ، خانه و كتابخانه و ساير ما يملك را يكشبه از دست داد و به قم مهاجرت كرد و تا آخر عمر آنجا زيست . پس از حدود ده سال بيمارى بر ايشان تسلط يافت و كمتر ظاهر مىشد و بعدا به كلى بسترى گرديد .
از آثار او :
1 - المهدى ( عج ) و صفاته ، دو جلد .
2 - الدّر الثمين فى المنتخب من البيان و التبين .
3 - ايقاظ الأنام عن خرافات العوام .